Kleine
delegatie op visite bij jubilerende
Jan Wolkers
Foto Harry de Graaf
Met
argusogen bestudeerde Jan Wolkers de tekst van de oorkonde waarin staat dat
hij tot ereburger van Texel is benoemd. Om vervolgens te verklaren dat hij de
titel van harte aanvaardde en zich zeer vereerd voelde. Dat gaf opluchting bij
de drie personen tellende delegatie die de 80-jarige schrijver en beeldendkunstenaar
vrijdagmiddag in zijn woning aan de Rozendijk kwam opzoeken om hem te feliciteren
met zijn zilveren jubileum als Texelaar: Want dat de eigenzinnige Wolkers een
hem toegekend eerbetoon aanvaardt, is allerminst vanzelfsprekend. In 1982 weigerde
hij de Constantijn Huygensprijs en in 1988 wees hij ook de P.C. Hooftprijs van
de hand. Maar dat waren literaire prijzen terwijl het hier vooral een blijk
van waardering was voor de wijze waarop Wolkers haast elke gelegenheid
aangrijpt om de schoonheid van Texel uit te dragen. Om die reden hoopten de
fractievoorzitters uit de gemeenteraad dat Texels meest bekende ingezetene niet
voor de eer zou bedanken. Zo liep het dus ook af, zodat burgemeester Joke Geldorp,
ambtenaar Ron van Schaik en ereburger Harry de Graaf de ingelijste oorkonde
met de bijbehorende zilveren legpenning en draagspeld in huize Wolkers konden
achterlaten.
In de veronderstelling dat het anders voor de kersverse doch bejaarde ereburger
nogal belastend zou zijn, was afgesproken dat de plechtigheid kort en sober
zou worden, in elk geval geen mediacircus met zich verdringende journalisten
en fotografen. Tevoren was daarom niets bekend gemaakt. Maar al spoedig bleek
dat Wolkers nog weinig aan vitaliteit en beschouwende spreeklust heeft ingeboet.
Terwijl echtgenote Karina koffie inschonk, grote druiven serveerde en een heerlijke
taart aansneed, wisselden Wolkers en de delegatie geanimeerd van gedachten over
een veelheid van onderwerpen: de zojuist ontloken eerste narcis uit de tuin,
de collectie primitieve kunst in de huiskamer van de familie Wolkers, de levende
have in de eeuwenoude poel in de tuin, de speciale kenmerken van sommige Texelse
families, de bezoeken van bisschop Muskens en andere bekende Nederlanders aan
Texel, het welzijn van de tweelingzonen Bob en Tom en ook het omvangrijke en
loodzware bloemstuk dat de gemeente vlak voor de plechtigheid in huize Wolkers
had laten bezorgen. Het was gemaakt door Suzanne Groenewoud van de gelijknamige
bloemerie en was een ensemble in groen en wit, bestaande uit ondermeer artisjokken,
een wilgenstam, euforbia, amaryllus en avalancherozen. Wolkers hield intussen
een schuin oog gericht op zijn geliefde tuin en meldde het telkens als daar
wat te zien was: ‘Kijk, daar gaat een staartmees. Zag je ’m?’
Het geplande kwartier liep uit op ruim een uur; zodat de burgemeester veel te
laat kwam op een lunchbijeenkomst in het vliegveldhotel.
Wat tijdens het bezoek in elk geval duidelijk werd is dat de familie Wolkers
nooit spijt heeft gehad van de verhuizing naar Texel. De rust, de ruimte en
de natuur worden nog steeds gewaardeerd en als inspirerend ervaren.
Hoewel Wolkers niet bekend staat als een geze1ligheidsdier dat je overal tegenkomt,
onderhoudt hij positieve contacten met tal van Texelaars waarbij zijn bekende
Nederlanderschap geen enkele rol schijnt te spelen.
‘Ze gaan normaal en nuchter met je om. Ik word niet aangegaapt, zoals elders.
Wat dat betreft heb ik hier van toeristen meer last dan van Texelaars.’
