Tesselse versjes van Theo Timmer uit de nooit te verschijnen bundel Kuukelehaantjes voor kiense ommoes (kinderversjes voor demente oma's).
De meeste zijn opgenomen in de bundel De geest verwaait


Z e v e n  K u u k e l e h a a n t j e s

Kiek ers an wie hebbe we deer!
Man, wie beije ok al weer?



Naar huus

Ik moet zo onderhand naar huus;
meskien dat uwe segge ken
weer of 't bluuft en wat 't gaat,
me moeder weet niet weer ik ben.


Gnap

D'r zit een feugel op je kop:
mens, wat gnap je deer van op.
Met zo'n feugel zie je pas
hoe lillek je van je eige was!


Gien wonder

Duume op de glaaze
en ruugte in je oore;
gien wonder dat je niks ken sien
en amper wat ken hoore.

Doen we nag een theetje meid,
aars gaat 't in de sloot.
Je zel d'r meer van piese, denk
as van een korsie bróód.


Troost

Of ze je nou zo op een kreuwaage laaie:
allegaar raak je een keer an de kist.
Foer voor de kraaie en foer voor de maaie,
as je niet langer ken bluuve dan ga je;
hier is je kuultje, deer is je kist,
gien mens die je moeit en gien mens die je mist.


Goeie gollards

Buuretonne, buuretonne
Wat een struukelig gedoe!
Mensekienders, sint-jan-dirksoord
Goeie gollards nag an toe!


Bejaare

Weer is de mellek,
weer is de kan,
weer is de butter,
weer is me man.

Weer is de jarige,
weer is 't bróód,
weer wee bedaare
gaat iederien dóód.


Soen

Hier ben je tande en je bril;
je krigt van mee een soen;
ik weet niet of je aars nag wil,
je moet 't ermee doen.